Ακροκόρινθος

Ο Ακροκόρινθος είναι ενας αποτομος βράχος ύψους 579 μέτρων που δεσπόζει στην πεδιάδα της Κορίνθου. Στους πρόποδές του ήταν χτισμένη η Αρχαία Κόρινθος. Ο βράχος, λόγω της μορφολογίας του, χρησιμοποιήθηκε από τα αρχαία χρόνια ως σκοπιά από το οποίο και εποπτευόταν κάθε τυχόν επιδρομή από την Στερεά Ελλάδα ή από τη θάλασσα. Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία ιδιοκτήτης της περιοχής ήταν ο μυθικός βασιλιάς της Κορίνθου Βελλεροφόντης ο οποίος και αφιέρωσε το χώρο στον θεό Ήλιο. Τα κτήματα κάτω από τον Ακροκόρινθο τα παραχώρησε στον γιο του Αιήτη, αλλά τον Ακροκόρινθο που ήταν το προνομιούχο σημείο της περιοχής, τον χάρισε στην θεά Αφροδίτη. Προς τιμήν της θεάς, η Μήδεια έχτισε ένα ναό στη κορυφή του Ακροκορίνθου.Ο Ακροκόρινθος οχυρώθηκε για πρώτη φορά από τον τύραννο Περίανδρο και τον πατέρα του τον Κύψελο τον 7ο-6ο αιώνα π.Χ. και σιγά-σιγά εξελίχθηκε σε Ακρόπολη. Οι Μακεδόνες τον 4ο αιώνα π.Χ. επισκεύασαν και ενίσχυσαν τα τείχη. Το 146 π.Χ. ο Ρωμαίος στρατηγός Λεύκιος Μόμμιος Αχαϊκός κατέστρεψε την Κόρινθο και την ακρόπολή της, όταν κατέλαβε την Ελλάδα. Ο Ιούλιος Καίσαρας επισκεύασε το κάστρο το 44 π.Χ.. Μία ακόμα επισκευή γίνεται τον 6ο αιώνα επί βασιλείας Ιουστινιανού και κάποιες προσθήκες παρατηρούνται μέχρι και τον 12ο αιώνα. Το 1210 το κάστρο καταλαμβάνεται από τους Φράγκους αφού προηγουμένως ο υπερασπιστής του Λέων Σγουρός αυτοκτόνησε πηδώντας έφιππος από τα τείχη. Οι Φράγκοι πραγματοποιούν πολλές επισκευές. Στη συνέχεια ο Ακροκόρινθος παραχωρήθηκε διαδοχικά στους Λατίνους άρχοντες Ιωάννη της Γραβίνας και Νικολό Ατσαγιόλι, για να καταλήξει τελικά, το 1395, στον Θεόδωρο Παλαιολόγο, Δεσπότη του Μυστρά που κληρονόμησε το κάστρο από τον θανόντα πεθερό του Νέριο Α’ Ατσαγιόλι, Δούκα των Αθηνών. Ο Θεόδωρος το πούλησε για οικονομικούς λόγους στους Ιωαννίτες Ιππότες που το κρατούν μέχρι το 1404 και του το επιστρέφουν. Το 1458 ο Μωάμεθ Β' ο Πορθητής κατέλαβε το κάστρο που το υπερασπιζόταν ο Βυζαντινός Ματθαίος Ασάν και Το 1687 το κάστρο περνά στα χέρια των Ενετών οι οποίοι το επισκευάζουν και του δίνουν τη σημερινή του μορφή. Λίγα χρόνια μετά, το 1715, οι Τούρκοι πολιορκούν τον Ακροκόρινθο και τον καταλαμβάνουν. Το κάστρο παρέμεινε σε αυτούς μέχρι το 1821 όταν πέρασε στους Έλληνες αγωνιστές μέχρι τον Ιούλιο του 1822 όταν το ανακατέλαβε ο Δράμαλης, που προηγουμένως οι υπερασπιστές του το είχαν εγκαταλείψει.Τελικά το 1827 επανήλθε οριστικά στους Έλληνες. Η είσοδος στο κάστρο γίνετε από ένα ανηφορικό δρόμο, όπου  σε μερικά σημεία είναι λιθόστρωτος και σε αλλά σαν λαξευμένος βράχος. Στο κάστρο του Ακροκόρινθου δημιουργήθηκαν τρεις αμυντικές οχυρωματικές ζώνες με τείχη, προμαχώνες, πολεμίστρες, τάφρους και καλά οχυρωμένες εισόδους. Στο εσωτερικό του υπάρχουν απομεινάρια ναών απ'ολες σχεδόν τις χρονικές περιόδους ενώ αξίζει να ανεβείτε μέχρι το ψηλότερο του σημείο όπου θα βρείτε τμήματα της βάσης του ναου της Αφροδίτης. Από εκεί η θέα προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα είναι εκπληκτική. Θα δείτε την Κόρινθο και την θάλασσα του κορινθιακού κόλπου άλλα και του Σαρωνικού και το Λουτράκι.