Η Ωραία Κοιμωμένη του Χαλεπά

Στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, ανάμεσα στα πολλά γλυπτά μνημεία, βρίσκεται η «κοιμωμένη» του  Γιαννούλη Χαλεπά. Ενα ρομαντικό και πανέμορφο κορίτσι, η 18χρονη Σοφία, κόρη του Κωνσταντίνου Αφεντάκη, της μεγάλης και πλούσιας οικογένειας από την Κίμωλο που ζούσε με την οικογένειά της στην οδό Σωκράτους, της Αθήνας γεννήθηκε το 1855 και πέθανε το 1873. Η νεαρή Σοφία είχε υπάρξει ένα από τα πιο όμορφα και ερωτεύσιμα κορίτσια της εποχής της.

Στα 16 της όλα τα αγόρια ήταν τρελά ερωτευμένα μαζί της και η αθηναϊκή κοινωνία την είχε ανακηρύξει «κόρη των Αθηνών». όπου και να πήγαινε έκλεβε την παράσταση και η εφημερίδες έγραφαν για την παρουσία της «…η εκπάγλου καλλονής Σοφία Αφεντάκη, μετά του κυρίου και της κυρίας Αφεντάκη…».  Όμως αυτά δεν τη συγκινούσαν, της ήταν αδιάφορα και επιζητούσε μονίμως τη μοναξιά και τον ρεμβασμο! Κάποτε, καμιά δεκαριά φοιτητές, ο Μανώλης Καλομοίρης, ο Καλλιφρονάς, ο Λέκκας κ.α., οργάνωσαν μια εκδήλωση προς τιμήν της Σοφίας, στην ταβέρνα «Τις πταίει» στην οδό Ηφαίστου 53. Οι  νέοι μαζεύτηκαν στην ταβέρνα με τα ποιήματα τους και την περίμεναν για να της τα απαγγείλουν.

Η Σοφία όμως τους έστησε και γύρω στα μεσάνυχτα, όταν το γλέντι άναψε, ήρθε η χωροφυλακή και η φοιτητική βραδιά είχε άδοξο τέλος. Τη Σοφία την ερωτεύθηκαν πολλοί, όπως ο γενναίος υπολοχαγός Καλλέργης, με γεμάτο το κορμί του από σφαίρες που «κέρδισε» στο πεδίο της μάχης και μία βαθιά ουλή από μονομαχία για λόγους τιμής. Η κόρη των Αθηνών όμως δεν ενέδιδε και δεν την ενδιέφεραν τα φλερτ. Δε συγκινήθηκε ούτε από τον Γάλλο πλωτάρχη Αρνέ, που τον θάμπωσε στην δεξίωση της αμερικανικής πρεσβείας και την επομένη, ενώ έπρεπε να αποπλεύσει με το πολεμικό ιστιοφόρο, προφασίστηκε βλάβη, για να μείνει στην Αθήνα να την ξαναδεί! Δεν την συγκίνησε ούτε το προξενιό με το πλουσιόπαιδο Γιαννάκη Αναστασόπουλο, που της έκανε ο πατέρας της.

 Στις αρχές του 1878 ήρθε  το ταξίδι στην Ιταλία που άλλαξε την ζωή της Σοφίας! Ο Αφεντάκης φεύγει με τη Σοφία στη Νάπολη, για δουλειές . Και εκεί μετά από πρόσκληση του δημάρχου πηγαίνουν στην όπερα, όπου η Σοφία ακούει τις μελωδίες του τενόρου Μάριο Τζοβάνι και, τον ερωτεύεται ακαριαία και παράφορα! Ένα βράδυ βαίνουν ως αργά, πέφτει στην αγκαλιά του και εκεί  την βρίσκει το πρωί! Γύρισε αγωνιωδώς στο ξενοδοχείο και ηρεμεί μονό όταν διαπίστωσε ότι δεν ήταν εκεί ο πατέρας της, που έλλειπε για δουλειές. Ένα απόγευμα όμως τρέχει να δει τον Μάριο και τότε ο πατέρας της ανακαλύπτει ένα γράμμα του. Ο τενόρος της έγραφε: «ούτε μια στιγμή δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα. Χθες με αποθέωσαν στην όπερα, μα εγώ έψαχνα εσένα. Και όταν γύρισα στο σπίτι, στη γοητευτική φωλίτσα μας, έκανα όνειρα για μας!». Ο Αφεντάκης έγινε έξαλλος λόγο της μεγάλης διαφοράς ηλικίας (ο Μάριο ήταν 68) και οργισμένος, τον αποκάλεσε παλιάνθρωπο. Έπειτα πήρε τη Σοφία και γύρισε αμέσως στην Αθήνα. Ο χωρισμός τους ήταν αβάσταχτος. Η Σόφια δεν έτρωγε, δεν κοιμόταν, αναζητούσε τον Μάριο και του έγραφε συνέχεια. Όμως χωρίς να παίρνει καμία απάντηση πέφτει σε μελαγχολία και αποφασίζει να τερματίσει τη ζωή της με δηλητήριο. Στις 28 Νοεμβρίου στο προσκέφαλο της, η φίλη της Καλλιρρόη Παρρέν την κοιτά δακρυσμένη, καθώς εκείνη ψελλίζει το όνομα του Μάριο και λίγο μετά αφήνει την τελευταία της πνοή! Χιλιάδες άνθρωποι την έκλαψαν την επομένη. Ο Αχιλλέας Παράσχος έγραψε: «Η κόρη στο προσκέφαλο την κεφαλή αφήνει. Τα δυο της χέρια τ’ ακουμβά, στ’ αδύνατά της στήθια, και σαν πουλάκι ξεψυχά και σαν πουλάκι σβήνει…». Το τέλος του Μάριο έφτασε μετά από ένα δίμηνο. Ο Αφεντάκης πηγαίνει στη Νάπολη να βρει το ειδικό «λεπτόκοκκο» μάρμαρο στα λατομεία της Καρέρα, που του ζήτησε ο Χαλεπάς για να φτιάξει το μνημείο της Σοφίας και στο ξενοδοχείο διαβάζει στην εφημερίδα την τρομερή είδηση: «Εις τον «Λόφον του έρωτος», ηυτοκτόνησεν ο διάσημος τενόρος Μάριο Τζοβάνι…». Ο τενόρος πριν από 6 μήνες  είχε τραυματιστεί σοβαρά και είχε νοσηλευτεί σε νοσοκομείο. Όταν βγήκε βρήκε στο σπίτι τις επιστολές της Σοφίας, Τις διάβασε και  ζήτησε πληροφορίες από την Αθήνα όπου του ανήγγειλαν τον θάνατό της! Έβαλε τέρμα στη ζωή του με μία σφαίρα στην καρδιά1

Αυτή είναι η μια εκδοχή της ιστορίας, η ρομαντική εκδοχή. Ωστόσο υπάρχει και η άλλη εκδοχή, εκείνη που θέλει τη νεαρή Σόφια, όντως ένα από τα πιο όμορφα κορίτσια της Αθήνας , να πεθαίνει από τη μάστιγα του 19ου αιώνα, τη φυματίωση και τον Μάριο όχι από  μια σφαίρα στην καρδιά, άλλα λόγο της στηθάγχης που τον ταλαιπωρούσε, προκαλώντας του ισχαιμικό επεισόδιο. Άφησε την τελευταία του πνοή πετριγυρισμένος από τους οικείους του, τους θαυμαστές του και τον στενό φίλο και γιατρό του στις 11 Δεκεμβρίου του 1883 στη Ρώμη!

Η «ζωή» της κόρης έχει απειληθεί σοβαρά πάρα πολλές φορές. Βανδαλισμοί και κακοί καθαρισμοί, επί σειρά ετών έκαναν αναγκαία την μεταφορά του γλυπτού σε ένα μέρος προστατευμένο και ασφαλές. 140 χρόνια από την σμίλευση του, το μεγάλης μνημειακής αξίας γλυπτό έφτασε να βρει φιλόξενη και ασφαλή στέγη στην Γλυπτοθήκη της Πινακοθήκης σύμφωνα και με την επιθυμία των κληρονόμων του καλλιτέχνη, διότι χρειάζεται άμεση συντήρηση. Και στη θέση του στο Α’ Νεκροταφείο θα τοποθετηθεί ένα αντίγραφο υψηλών προδιαγραφών. 

Borough Market

Η Borough Market είναι  η παλαιότερη και πιο αγαπημένη αγορά στο Λονδίνο.  Είναι η συνέχεια της γέφυρας London Bridge, της πρώτης και ωραιότερης γέφυρας που έγινε στον Τάμεση τον 19ο αιώνα, η ίδια η γέφυρα ήταν γεμάτη μαγαζιά και παμπ. Μπουτίκ γέμιζαν τη νότια όχθη η οποία παλιότερα δεν ήταν ιδιαίτερα κατοικημένη και είχε κακή φήμη. Από την άλλη ακριβώς πλευρά, στα βόρεια, υπάρχει η τακτοποιημένη και χλιδάτη γειτονιά του City, στο Λονδίνο. Η επιτυχία της πρώτης αυτής αγοράς ήταν τέτοια που μετακινήθηκε λίγο νοτιότερα, στη ζώνη Southwark όπου βρίσκεται και σήμερα.

Είναι ένα μέρος αφιερωμένο στις ταβέρνες, στα θέατρα, στα στοιχήματα και σε άλλες απαγορευμένες δραστηριότητες μέσα στο City. Το Borough Market του Southwark έγινε τόσο δημοφιλές στην ελισαβετιανή εποχή ώστε η περιοχή καθορίστηκε από βασιλικό διάταγμα.Τον 19ο αιώνα, η εξάπλωση της αγοράς, γιγαντώθηκε! Εξαιτίας της ευκολίας να μεταφέρονται κάθε είδους εξωτικά προϊόντα μέσω του Τάμεση που ήταν δίπλα, προκάλεσε την ανάγκη να χτιστεί ένα οικοδόμημα νεογοτθικού τύπου, το οποίο ολοκληρώθηκε τον 20ό αιώνα με στοιχεία art deco.  Μια ακριβή γωνιά, γεμάτη κόσμο, μοδάτη και εναλλακτική! Όταν η αγορά κλείνει το βράδυ, ανοίγουν πολυάριθμα μπαρ, εστιατόρια και παμπ που προσελκύουν ένα μοντέρνο, πολυεθνικό και εύπορο κοινό  Οι επισκέπτες της Borough Market μπορούν να κάνουν τις αγορές ή τις βόλτες τους χάρη σε έναν πραγματικό κόμβο σιδηροδρόμων που τους μεταφέρει σε όλα τα σημεία της πόλης και των προαστίων του Λονδίνου.

Είναι ένας must προορισμός για τους λάτρεις των καλών τροφίμων, απόδειξη οι κορυφαίοι σεφ που αναζητούν άριστης ποιότητας συστατικά. Η εκθαμβωτική αυτή αγορά τροφίμων που προσφέρει μια μεγάλη σειρά από φρέσκα ψωμιά, κρέατα, ψάρια, φρούτα και λαχανικά, κέικ, κάθε είδους κονσέρβας, λάδια και τσάι,  είναι μια απόλαυση για όλες τις αισθήσεις! Καλό θα ήταν να την επισκεφτείτε πεινασμένοι για να επωφεληθείτε από τα πολλά δωρεάν δείγματα. Ίσως βρείτε τα φρούτα και λαχανικά από τους μεγαλύτερους προμηθευτές φρέσκων προϊόντων λίγο ακριβά αλλά μία επίσκεψη θα σας αφήσει αρκετά ικανοποιημένους. Οπωσδήποτε πρέπει να δοκιμάσετε πίτα με χοιρινό και ψιλοκομμένο μήλο από τη Sillfield Farm, πιπεριές Padrón και τα tortas de aceite (χειροποίητα γλυκά μπισκότα φτιαγμένα με ελαιόλαδο και ελαφριά γεύση από γλυκάνισο) από το Brindisa. 

Άγραφα Ευρυτανίας

Τα Άγραφα έχουν ακόμα στον πυρήνα τους την αυθεντική ελληνική επαρχία. Αποτελούν ακόμα και σήμερα ένα προορισμό αλλιώτικο, για ταξιδιώτες που θέλουν να ανακαλύψουν κάτι παλιό, που ονειρεύονται να μην δουν τηλεόραση, να σβήσουν το laptop, να χαθεί το σήμα από το κινητό τους, να τους ξυπνούν το πρωί τα κοκόρια, να πίνουν καφέ στο καφενείο παρέα με τους παππούδες και να τρώνε ότι έχει η κατσαρόλα σε ταβέρνες χωρίς μενού. Ένα τόπο που ακόμη και όταν πάρεις την απόφαση να πας, αποτελεί μια μικρή Οδύσσεια! Ο δρόμος δεν είναι εύκολος, είναι το τελευταίο εμπόδιο για την αυθεντική εμπειρία χωρίου. Λένε ότι, όταν ο Θεός έφτιαχνε τον κόσμο, πήρε μια χούφτα χώμα και το πέρασε στην σήτα, το εύφορο πέρασε από αυτήν και έγιναν οι κάμποι ενώ οι πέτρες και τα χοντράδα έπεσαν στη γη και γεννήθηκαν τα Άγραφα. Τα Άγραφα είναι ορεινό χωριό του νομού Ευρυτανίας. Είναι χτισμένα σε υψόμετρο 840 μέτρων στην καρδιά της οροσειράς των Αγράφων.  Ανήκουν στον καλλικρατικό δήμο Αγράφων ενώ μέχρι το 2010 αποτελούσαν την έδρα του καποδιστριακού δήμου Αγράφων και παραδοσιακό κέντρο της περιοχής στην βόρεια Ευρυτανία. Ο πληθυσμός τους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, είναι 310 κάτοικοι. Τα Άγραφα εξακολουθούν να μην συνδέονται με ασφαλτοστρωμένο δρόμο με την γύρω περιοχή. Η σύνδεσή των Αγράφων γίνεται με χωματόδρομο μήκους 26 χλμ από το χωριό Κρέντης ή εναλλακτικά από την Λίμνη Πλαστήρα μέσω του χωριού Βραγγιανά. Απέχουν 68 χλμ. από το Καρπενήσι. 

Κατά την διάρκεια του ταξιδιού θα μετράτε βουνοκορφές και θα ακολουθείτε με το μάτι την πορεία του Αγραφιώτη.

θα σας κοπεί η ανάσα βλέποντας τον γκρεμό να απλώνετε κάτω από τα πόδια σας. θα περάσετε πέτρινες γέφυρες, ρυάκια, 

ξωκλήσια, πλατάνια, μοναστήρια κρυμμένα μες το βουνο, πεύκα και αλεπούδες, αλλά κυρίως θα διασχίσετε ένα δρόμο 

απότομο, δύσκολο και τραχύ. 

   Τ'  Άγραφα περιβάλλονται από σπουδαία βουνά που είναι συνδεδεμένα με την ιστορία, τις μάχες κατά των Τουρκαλβανών, τους θρύλους, τα παραμύθια, τις παροιμίες, τις παραδόσεις, τα δημοτικά τραγούδια και τα λημέρια των κλεφταρματωλών και ιδιαίτερα του ξακουστού θρυλικού Ήρωα και εθνομάρτυρα, Αντώνη Κατσαντώνη.     Τ'  Άγραφα δυστυχώς κάηκαν το 1942 από τους Ιταλούς και ξανακτίστηκαν διατηρώντας την παραδοσιακή τους αρχιτεκτονική. Το μόνο κτήριο που διασώθηκε είναι το παλιό Δημαρχείο(κτίστηκε το 1921). Επίσης εκεί γεννήθηκαν και πολλά δημοτικά τραγούδια, και οι ντόπιοι λένε πως υπάρχουν ξέφωτα που αν κάνεις ησυχία όλο και κάποιο στίχο θα ακούσεις να κάνει ηχώ. Γύρω από τα Άγραφα υπάρχουν πολλά φαράγγια που στολίζουν τον ποταμό Αγραφιώτη και τους παραποτάμους του. Φτάνοντας εκεί θα καταλήξετε στην μέση του χωρίου χωρίς να το καταλάβετε, μπροστά από το Δημαρχείο των Αγράφων είναι η μεγάλη πλακόστρωτη πλατεία με τα πελώρια αιωνόβια πλατάνια και τις δροσερές βρύσες. Τ'  Άγραφα είναι ένα μοναδικό χωριό, πνιγμένο στη βλάστηση και τα νερά, ένας μοναδικός τόπος για αποδράσεις και γνωριμία με την αληθινή φύση και την πραγματική ορεινή εμπειρία. Στ'  Άγραφα υπάρχουν πολλές εκκλησίες. Στο κέντρο του χωριού ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εκκλησίες του Αγίου Δημητρίου (κτίστηκε το 1900) που είναι και ο προστάτης Άγιος του χωριού, η παμπάλαια εκκλησία του Άγίου Γεωργίου (κτίστηκε το 1610)  με σπάνιες αχρονολόγητες τοιχογραφίες και η εκκλησία της Παναγίας(κοίμησης της Θεοτόκου)  (κτίστηκε το 1600) σε ύψος 980 μέτρα (στο καραούλι του χωριού). Στο δρόμο για τον Αγ. Νικόλαο βρίσκεται και η εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα. Στο συνοικισμό κορφιάδες οι εκκλησίες του Αγίου Αθανασίου και της Αγίας Παρασκευής. 

Στις εκκλησίες των Αγράφων τελευταία προστέθηκε και η εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας, στον ομώνυμο λόφο. Στoν συνοικισμό Σάϊκα υπάρχει το μοναστήρι της Αγίας τριάδας που κτίστηκε το 1641. Από τα αξιοθέατα του χωριού αξίζει να επισκεφθούμε τον νερόμυλο, που λειτουργεί ως χώρος αναψυχής και ταβέρνα. Όσο για τους φίλους της ορειβασίας, έχουν τη δυνατότητα να φτάσουν στο φαράγγι του Αγραφιώτη που έχει ενταχθεί στο «Νατούρα 2000», το φαράγγι Χοντέικα, τη θέση Βελή όπου ο Κατσαντώνης είχε σκοτώσει το Βεληγκέκα το 1807, τις πολεμίστρες του Κατσαντώνη στο Βουϊδόρεμα της Χρύσως, το μνημείο του εμφυλίου πολέμου στη Νιάλα όπου από τον παγετό βρέθηκαν αντάρτες και στρατιώτες νεκροί, αγκαλιασμένοι, το Μουμτζέλι παλιό κάστρο καραούλι και το βουνό Κουκουρούντζος.

Ανάβρα Μαγνησίας

Περίπου Πριν από 20 χρόνια η Ανάβρα ήταν απλά ένα απομακρυσμένο χωριό της Μαγνησίας, όπου λίγοι κάτοικοι και πολλά ζώα συμβίωναν σε ένα ερειπωμένο και εγκαταλελειμμένο από τους πάντες τόπο. 300 κάτοικοι στοιβαγμένοι μαζί με χιλιάδες ζώα. Απουσία ύδρευσης. Χωματόδρομοι παντού. Σχολείο ούτε για δείγμα.Λίγα χρόνια μετά, όχι μόνο κατάφερε να σταθεί όρθια, αλλά και να γίνει το χωριό πρότυπο ανάπτυξης για όλη την Ευρώπη. Με ποσοστό ανεργίας και εγκληματικότητας στο μηδέν και με μέσο όρο ηλικίας τα 40 έτη, ο πληθυσμός διπλασιάστηκε. Πώς το παραμελημένο και απομακρυσμένο χωριό της Ανάβρας Μαγνησίας έγινε όχι μόνο μια πλήρως λειτουργική κοινότητα, με μηδενική ανεργία, αλλά και το μεγαλύτερο οικονομικό κέντρο της επαρχίας; Ο

δήμαρχος του χωριού Δημήτρης Τσουκαλάς, εφάρμοσε στην πράξη το μοντέλο ανάπτυξης έτσι όπως θα έπρεπε να είναι: δηλαδή μοντέλο προσφοράς και αλληλεγγύης για όλους, όχι ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε... Οι 700 κάτοικοι, όλοι τους κτηνοτρόφοι, απολαμβάνουν εισοδήματα από 30 έως 100 χιλιάδες ευρώ και μια ποιότητα ζωής που μπορεί να συγκριθεί μόνο με την πλούσια Ελβετία. Η κτηνοτροφία είναι το εμπόριο της Ανάβρας, που διαθέτει το δικό της σφαγείο (που θυμίζει χειρουργείο) και κατ’ επέκταση μια ολόκληρη εμπορική αλυσίδα που φέρνει τα έσοδα στους κατοίκους της. Για τους δασκάλους και τους γιατρούς του χωριού που έρχονταν από διπλανές περιοχές τους προσφέρθηκε εξολοκλήρου δωρεάν διαμονή, ώστε να μην υπάρχει ανάγκη να φεύγουν. Η προληπτική ιατρική παρέχεται δωρεάν στο αγροτικό ιατρείο (που είναι πάντοτε στελεχωμένο) σε όλους τους δημότες μέχρι και ορθοδοντική! Σε αυτόν τον τόπο, κανείς δεν είναι μόνος και παρατημένος. Οι υποδομές της απομακρυσμένης Ανάβρας είναι υποδειγματικές. Έχει δωρεάν γυμναστήριο με μηχανήματα τελευταίας τεχνολογίας, διώροφο πάρκινγκ 60 θέσεων, δύο ολοήμερα σχολεία, ένα αιολικό πάρκο που αποφέρει μέχρι 100.000 ευρώ τον χρόνο έσοδα στην κοινότητατα, τρία υπερσύγχρονα κτηνοτροφικά πάρκα που στεγάζουν το χειμώνα (όταν η Ανάβρα αποκλείεται από τα χιόνια) 25.000 ζώα, γήπεδα ποδοσφαίρου και μπάσκετ, Λαογραφικό Μουσείο και ένα περιβαλλοντικό και πολιτιστικό πάρκο 240 στρεμμάτων. Και ίντερνετ για όλους! Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, πήρε τα ηνία της κοινότητας ο Δημήτρης Τσουκαλάς, ένας άνθρωπος που άφησε την Αθήνα για να γυρίσει στο χωριό του και να προσφέρει στη γενέτειρά του. Η κατάσταση που συνάντησε ήταν απελπιστική. Τα γελάδια, οι χοίροι και τα πρόβατα κυκλοφορούσαν ελεύθερα στο χωριό. Δεν υπήρχε πουθενά άσφαλτος. Το χειμώνα περπατούσες μέσα στη λάσπη και το καλοκαίρι η σκόνη σε έπνιγε. <<Προτεραιότητά μας ήταν η κατασκευή κτηνοτροφικών πάρκων, για να μπει τέλος στην αναρχία που επικρατούσε. Με φως, νερό και σωστή δόμηση, σταβλίζουν τα ζώα τους το χειμώνα. Τους υπόλοιπους μήνες βόσκουν ελεύθερα στα βουνά. Αυτός είναι και ο λόγος που το κρέας τους φημίζεται για την ξεχωριστή γεύση του>> είπε ο δήμαρχος. Η Ανάβρα δεν βάσισε την ανάπτυξή της στο κράτος. Ήθελε έσοδα δικά της. Έτσι, ολοκλήρωσε το έργο του αιολικού πάρκου, με τις 20 ανεμογεννήτριες και ανάδοχο την ισπανική εταιρία Gamesa. Το ρεύμα το αγοράζει η ΔΕΗ, ενώ η κοινότητα για τη χρήση του χώρου, που της ανήκει, εισπράττει έως και 100.000 ευρώ το χρόνο. Σε μια καταπράσινη περιφραγμένη έκταση 240 στρεμμάτων μπορεί κανείς να επισκεφθεί τις πηγές του ποταμού Ενιπέα, παραπόταμου του Πηνειού. Υπάρχουν

πλακοστρωμένα μονοπάτια, γκαζόν, πλατάνια, παιδικές χαρές, τουαλέτες, ξύλινα τραπέζια και παγκάκια, πέτρινες βρυσούλες, ξύλινα γεφυράκια, μόνιμο καταφύγιο θηραμάτων με λαγούς και ελάφια, κέντρο ενημέρωσης, μαντάνια, δριστέλες, νερόμυλοι, εκκλησάκια, υπαίθριο θεατράκι κλπ. Το μυστικό της επιτυχίας της Ανάβρας είναι ο τρόπος αυτοδιοίκησής της και το αποκαλύπτει μόλις με πέντε λέξεις ο κ. Τσουκαλάς «Ενθουσιασμό, όραμα, κέφι, μεράκι, αγάπη, πίστη».Τα τελευταία χρόνια, με πρωτοβουλία του κ.Τσουκαλά, συστάθηκε η εθελοντική οργάνωση Ανάβρα-Ζω που στηρίζεται αποκλειστικά σε εθελοντές, χορηγούς, δωρεές, κληρονομιές κλπ. Βασικοί της σκοποί είναι η προστασία του φυσικού και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος της Ανάβρας σύμφωνα με τις αρχές της αειφορίας, η καλλιέργεια οικολογικής συνείδησης και ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης σε περιβαλλοντικά ζητήματα και η διαφύλαξη της πολιτισμικής κληρονομιάς του τόπου. Ο Δημήτρης Τσουκαλάς εξηγεί τον τρόπο δημιουργίας αυτού του πρότυπου χωριού και σχολιάζει τη χρήση των κονδυλίων στην Ελλάδα της μίζας: «Λεφτά υπήρχαν πάντα. Είναι άλλοθι των συναδέλφων μου δημάρχων να λένε το αντίθετο», μιας και «η εξουσία είναι πάντα αντεργατική». 

Μαύρο Ρόδο

Τα μαύρα τριαντάφυλλα η αλλιώς Χαλφέτι, είναι ένα σπάνιο είδος Τριαντάφυλλου, που ενώ σε σχήμα μοιάζει με τα κοινά τριαντάφυλλα, το ιδιαίτερο μαύρο χρώμα και το υπέροχο άρωμα του, το κάνουν μοναδικό. Το σπάνιο αυτό ρόδο παράγετε μονό σε ένα συγκεκριμένο χωριό της Τουρκίας το Χαλφέτι, από όπου πήρε και το όνομα του. Χάρη στη σύσταση του εδάφους της περιοχής και το PH του νερού τα τριαντάφυλλα αποκτούν αυτήν την απόχρωση. Τα τριαντάφυλλα αυτά βγαίνουν στο τέλος της άνοιξης και έχουν σκούρο κόκκινο χρώμα το οποίο σκουραινει ακόμα περισσότερο το καλοκαίρι. Αν και φαίνονται κατάμαυρα, στην ουσία το χρώμα τους είναι πολύ σκούρο βυσσινί. Οσοι τα βλέπουν σκέφτονται κατευθείαν κάτι μακάβριο ή ακόμα και το θάνατο, αλλά στην ουσία συμβολίζουν την ελπίδα, το πάθος και το μυστήριο, και είναι ιδιαίτερα περιζήτητα σε όλο το κόσμο! Απειλούνται όμως με εξαφάνιση από τότε που οι κάτοικοι του χωριού μετακινήθηκαν από το παλιό Χαλφέτι το 1990, (όπου τώρα κατοικείτε από Κουρδους) σε ένα νέο χωριό, 10 χιλιόμετρα από την αρχική τοποθεσία. Οι κάτοικοι φύτεψαν τριαντάφυλλα και στο νέο χωριό, αλλά τα λουλούδια δεν άντεξαν αυτή την μικρή αλλαγή. Οι τοπικές αρχές προσπάθησαν να τα σώσουν συλλέγοντας σπόρους από το χωριό που έπειτα τους έσπειραν πιο κοντά στην αρχική τους τοποθεσία και από τότε, τα μαύρα τριαντάφυλλα ευδοκιμούν και πάλι! 

Ακροκόρινθος

Ο Ακροκόρινθος είναι ενας αποτομος βράχος ύψους 579 μέτρων που δεσπόζει στην πεδιάδα της Κορίνθου. Στους πρόποδές του ήταν χτισμένη η Αρχαία Κόρινθος. Ο βράχος, λόγω της μορφολογίας του, χρησιμοποιήθηκε από τα αρχαία χρόνια ως σκοπιά από το οποίο και εποπτευόταν κάθε τυχόν επιδρομή από την Στερεά Ελλάδα ή από τη θάλασσα. Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία ιδιοκτήτης της περιοχής ήταν ο μυθικός βασιλιάς της Κορίνθου Βελλεροφόντης ο οποίος και αφιέρωσε το χώρο στον θεό Ήλιο. Τα κτήματα κάτω από τον Ακροκόρινθο τα παραχώρησε στον γιο του Αιήτη, αλλά τον Ακροκόρινθο που ήταν το προνομιούχο σημείο της περιοχής, τον χάρισε στην θεά Αφροδίτη. Προς τιμήν της θεάς, η Μήδεια έχτισε ένα ναό στη κορυφή του Ακροκορίνθου.Ο Ακροκόρινθος οχυρώθηκε για πρώτη φορά από τον τύραννο Περίανδρο και τον πατέρα του τον Κύψελο τον 7ο-6ο αιώνα π.Χ. και σιγά-σιγά εξελίχθηκε σε Ακρόπολη. Οι Μακεδόνες τον 4ο αιώνα π.Χ. επισκεύασαν και ενίσχυσαν τα τείχη. Το 146 π.Χ. ο Ρωμαίος στρατηγός Λεύκιος Μόμμιος Αχαϊκός κατέστρεψε την Κόρινθο και την ακρόπολή της, όταν κατέλαβε την Ελλάδα. Ο Ιούλιος Καίσαρας επισκεύασε το κάστρο το 44 π.Χ.. Μία ακόμα επισκευή γίνεται τον 6ο αιώνα επί βασιλείας Ιουστινιανού και κάποιες προσθήκες παρατηρούνται μέχρι και τον 12ο αιώνα. Το 1210 το κάστρο καταλαμβάνεται από τους Φράγκους αφού προηγουμένως ο υπερασπιστής του Λέων Σγουρός αυτοκτόνησε πηδώντας έφιππος από τα τείχη. Οι Φράγκοι πραγματοποιούν πολλές επισκευές. Στη συνέχεια ο Ακροκόρινθος παραχωρήθηκε διαδοχικά στους Λατίνους άρχοντες Ιωάννη της Γραβίνας και Νικολό Ατσαγιόλι, για να καταλήξει τελικά, το 1395, στον Θεόδωρο Παλαιολόγο, Δεσπότη του Μυστρά που κληρονόμησε το κάστρο από τον θανόντα πεθερό του Νέριο Α’ Ατσαγιόλι, Δούκα των Αθηνών. Ο Θεόδωρος το πούλησε για οικονομικούς λόγους στους Ιωαννίτες Ιππότες που το κρατούν μέχρι το 1404 και του το επιστρέφουν. Το 1458 ο Μωάμεθ Β' ο Πορθητής κατέλαβε το κάστρο που το υπερασπιζόταν ο Βυζαντινός Ματθαίος Ασάν και Το 1687 το κάστρο περνά στα χέρια των Ενετών οι οποίοι το επισκευάζουν και του δίνουν τη σημερινή του μορφή. Λίγα χρόνια μετά, το 1715, οι Τούρκοι πολιορκούν τον Ακροκόρινθο και τον καταλαμβάνουν. Το κάστρο παρέμεινε σε αυτούς μέχρι το 1821 όταν πέρασε στους Έλληνες αγωνιστές μέχρι τον Ιούλιο του 1822 όταν το ανακατέλαβε ο Δράμαλης, που προηγουμένως οι υπερασπιστές του το είχαν εγκαταλείψει.Τελικά το 1827 επανήλθε οριστικά στους Έλληνες. Η είσοδος στο κάστρο γίνετε από ένα ανηφορικό δρόμο, όπου  σε μερικά σημεία είναι λιθόστρωτος και σε αλλά σαν λαξευμένος βράχος. Στο κάστρο του Ακροκόρινθου δημιουργήθηκαν τρεις αμυντικές οχυρωματικές ζώνες με τείχη, προμαχώνες, πολεμίστρες, τάφρους και καλά οχυρωμένες εισόδους. Στο εσωτερικό του υπάρχουν απομεινάρια ναών απ'ολες σχεδόν τις χρονικές περιόδους ενώ αξίζει να ανεβείτε μέχρι το ψηλότερο του σημείο όπου θα βρείτε τμήματα της βάσης του ναου της Αφροδίτης. Από εκεί η θέα προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα είναι εκπληκτική. Θα δείτε την Κόρινθο και την θάλασσα του κορινθιακού κόλπου άλλα και του Σαρωνικού και το Λουτράκι. 

Peter Island

Οι Βρετανικές Παρθένες Νήσοι είναι στην Καραϊβική Θάλασσα, και η πρωτεύουσα τους είναι το Ρόουντ Τάουν. Εκεί βρίσκετε και το Peter Island ένα ιδιωτικό νησί, που αρχικά ανήκε σε έναν Νορβηγο μεγιστάνα, αλλα τώρα ανήκει στην  Amway Corporation. Το Peter Island είναι ο απόλυτος παράδεισος, με πέντε ιδιωτικές παραλίες, μία μαρίνα, δύο χώρους αναψυχής  και αμέτρητες ευκαιρίες για ιστιοπλοΐα, κολύμβηση και καταδύσεις! Αν και οι τιμές είναι λίγο υπερβολικές, είναι ένα τόσο εντυπωσιακό νησί που τα νεόνυμφα ζευγάρια που παραθερίζουν εκεί δεν φαίνεται να νοιάζονται ιδιαίτερα! Είναι μια φοβερή επιλογή για όσους το αντέχει η τσέπη τους και ένα ταξίδι που θα σας μείνει αξέχαστο!  www.peterisland.com 

Το τούνελ της αγάπης (Ουκρανία)!

Το τούνελ της αγάπης βρίσκεται στην ανατολική Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Ουκρανία. Είναι ένας σιδηρόδρομος μέσα σε ένα δάσος, επτά χιλιόμετρα έξω από την  κωμόπολη  Κλεβάν, κοντά στην πόλη του Κίεβου . Οι Ουκρανοί όχι μόνο δεν έκοψαν δέντρα για να περάσει ο  σιδηρόδρομος, αλλά άφησαν το δάσος ανέγγιχτο να υποδεχτεί την μηχανή. Τα δέντρα με το πέρασμα των χρόνων αναπτύχθηκαν περαιτέρω κατά μήκος της γραμμής και σχημάτισαν μια καταπράσινη σήραγγα που περιβάλλει τον σιδηρόδρομο και τις καθημερινές διαδρομές του τρένου, το όποιο ήταν το μόνο που συνέβαλε στη διαμόρφωσή τους. Περνώντας τρεις φορές την ημέρα και προς τις δύο κατευθύνσεις, το τρένο διαμόρφωσε αυτό το κλειστό τούνελ που βλέπετε και αυτόν τον υπέροχο σχηματισμό. Είναι ένα αληθινό παραμύθι που θα μπορούσε να είχε βγει από κάποια σκηνή ταινίας. Η φυσική αρχιτεκτονική του χώρου έγινε πόλος έλξης για χιλιάδες ζευγάρια που έρχονται να φωτογραφίθουν στο  τούνελ και να περπατήσουν στο μονοπάτι δίπλα από τις ράγες! Έτσι η περιοχή ονομάστηκε «τούνελ της αγάπης» και έγινε αγαπημένος τόπος προορισμού για τους ερωτευμένους περιηγητές. Ένα καταπράσινο φυσικό τοπίο μέσα στο δάσος που δεν γινόταν να μην το συνοδεύει και ένας μύθος! Ο μύθος λέει ότι τα ζευγάρια που αγαπιούνται πραγματικά αν περάσουν από εκεί πιασμένα χέρι χέρι και κάνουν μια ευχή, γίνεται πραγματικότητα και η σχέση τους ριζώνει!

Τόσο ρομαντική βόλτα για ένα ερωτευμένο ζευγάρι άλλα και τόσο επικίνδυνη! Τα πολυάριθμα ζευγάρια που καταφτάνουν από όλο τον κόσμο για αυτό το πραγματικά παραμυθένιο τοπίο, απολαμβάνουν τη φύση μέχρι που φτάνει το τρένο! Δεν έχουν σημειωθεί καθόλου ατυχήματα, άλλα καλό είναι όσοι θέλετε να το επισκεφτείτε να προσέχετε! 

ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ

Για όσους αγαπήσατε τις 50 αποχρώσεις του γκρι σίγουρα θα λάτρεψε και αυτό το βιβλίο! Είναι λίγο "παλιό" άλλα είναι ένα από τα αγαπημένα μου! Πρόκειται για μια τριλογία βιβλίων του ΣΙΛΒΕΝ ΡΕΪΝΑΡ.

Ένα αισθηματικό και ερωτικό μυθιστόρημα, όμως χωρίς να γίνεται πρόστυχο! Το πρώτο βιβλίο της σειράς είναι  το Σκοτεινός άγγελος 1: Η κόλαση του Γκαμπριελ. Πρόκειται για έναν μυστηριώδη και αινιγματικό καθηγητή τον Γκάμπριελ Έμερσον ο όποιος έχει μια διπλή ζωή. Το πρωί, είναι ένας παγκοσμίου φήμης ειδικός μελετητής του Δάντη και το βράδυ, είναι ένας αφοσιωμένος κυνηγός των ηδονών και των κάθε λογής απολαύσεων. Εκμεταλλεύεται τη γοητεία του, περιβόητη σε όλο το πανεπιστήμιο καθώς και τους εκλεπτυσμένους του τρόπους προκειμένου να στραγγίξει κάθε απαγορευμένο καρπό. Ωστόσο, ο Γκάμπριελ βασανίζεται κρυφά από το σκοτεινό παρελθόν του και, βαθιά μέσα του, τον κατατρώει η υποψία ότι γι’ αυτόν δεν υπάρχει πια ελπίδα ή λύτρωση.

Όταν η αθώα, γλυκιά Τζούλια Μίτσελ γίνεται δεκτή από τη σχολή για να κάνει το μεταπτυχιακό της πάνω στο Δάντη, ο Γκάμπριελ δεν αργεί να την ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους καθώς υπάρχει ανάμεσά τους ένας ακαθόριστος δεσμός, μια μυστήρια σχέση που θα θέσει σε κίνδυνο την καριέρα του Γκάμπριελ και θα φέρει απρόσμενες ανατροπές στην ύπαρξή του. 

Μια σαγηνευτική, όλο ένταση περιπλάνηση στους μηχανισμούς της αποπλάνησης, στον απαγορευμένο έρωτα, στην αμαρτία αλλά και στη δυνατότητα της σωτηρίας. Η κόλαση του Γκαμπριελ είναι η ιστορία ενός άγριου, παράφορου πάθους, είναι το χρονικό της απόδρασης ενός άντρα από την προσωπική του κόλαση καθώς επιχειρεί να κερδίσει το απόλυτο που είναι η συγχώρεση και, φυσικά, ο έρωτας μιας γυναίκας. Η σειρά συνεχίζετε με το βιβλίο Σκοτεινός άγγελος 2: Το παθός του Γκαμπριελ και τελειώνει με το σκοτεινός άγγελος 3: η λύτρωση του Γκάμπριελ! Πιστεύω ότι το βιβλίο αυτό θα σας συναρπάσει και θα μείνει για πάντα χαραγμένο στην μνήμη σας! μπορείτε να το βρείτε και δωρεάν online στην εφαρμογή scribd όπως και άλλα υπέροχα βιβλία!

Αδαμ και Ευα

Όλοι πιστεύαμε ότι ο Αδάμ και η Εύα ήταν το πρωτοπλαστο ζευγάρι όμως αυτό δεν ισχύει! Η πρώτη γυναίκα του Αδάμ δεν ήταν η Εύα άλλα η Λιλιθ, ένας μυθικός νυχτερινός δαίμονας που σχετίζεται με τον άνεμο και πιστεύεται ότι βλάπτει τα παιδιά. η Λίλιθ ήταν η πρωτόπλαστη γυναίκα και φτιάχτηκε όπως ο Αδάμ από χώμα, ήταν ίση του σε αντίθεση με την Εύα. Ο Αδάμ προσπάθησε να την υποτάξει, ομως η Λίλιθ  δεν ήταν διατεθειμένη να υποταχθεί απέναντι στον Αδάμ και προσπάθησε να τον πείσει, ενάντια στις βουλές τού Θεού, πως η ερωτική πράξη δεν γίνεται μόνο για αναπαραγωγικούς σκοπούς. Ο Αδάμ παραπονέθηκε στον Θεό, ο οποίος της έδωσε την επιλογή ή να υποταχθεί στον Αδάμ η να φύγει από τον κήπο της Εδέμ και πολλά από τα παιδιά που θα κάνει να πεθαίνουν. Η Λίλιθ, για να μπορέσει να έχει ελεύθερη βούληση, διάλεξε να εγκαταλείψει τον Κήπο της Εδέμ, και κατέληξε στην αγκαλιά τού Διαβόλου. Όμως ο Αδάμ ένιωθε μοναξιά και του έλειπε η Λιλιθ και ο Θεός μην αντέχοντας να βλέπει τον Αδάμ λυπημένο, έστειλε 3 Αγγέλους να την βρουν και να την φέρουν πίσω.

Οι τρεις Άγγελοι αναζήτησαν για πολύ καιρό την Λίλιθ. Οταν τελικά την βρήκαν, είχε πια ασπαστεί οριστικά τον ρόλο της ως Αρχόντισσα του Σκότους, είχε μεταλλαχθεί σε δαιμόνισσα και είχε μάλιστα γεννήσει πάμπολλα παιδιά με τον Σατανά. Οι τρεις Άγγελοι της ανέφεραν ότι ο Θεός και ο Αδάμ την συγχωρούν και την θέλουν πίσω, μα η Λίλιθ αρνήθηκε και πάλι. Οι τρείς Άγγελοι απαίτησαν να γυρίσει πίσω, αλλιώς θα έσφαζαν όλα της τα παιδιά, η απάντηση της Λίλιθ όμως ήταν και πάλι αρνητική, προσθέτοντας μάλιστα κατάρες για τα παιδιά και όλους τους απογόνους του Αδάμ. Έτσι  οι Άγγελοι τήρησαν την απειλή τους σκοτώνοντας τα παιδιά της και έπειτα επέστρεψαν στον κήπο της Εδέμ. Από εκείνη την στιγμή η Λίλιθ απέκτησε και τον τίτλο της Παιδοκτόνου, που επιτίθεται στα νεογέννητα μωρά, στις έγκυες γυναίκες που φέρουν αρσενικό έμβρυο και στα νεαρά αγόρια και τα πνίγει στον ύπνο τους για εκδίκηση. Η ιστορία συνεχίζετε λέγοντας πως όταν οι 3 Άγγελοι επέστρεψαν και ανέφεραν στον Θεό το τι συνέβη, εκείνος για να παρηγορήσει την μοναξιά του Αδάμ, δημιούργησε άλλη μια γυναίκα την Εύα, που όμως δεν ήταν εξίσου τέλειο δημιούργημα όσο υπήρξε αρχικά η Λίλιθ, μιας και η Εύα δημιουργήθηκε από ένα πλευρό του Αδάμ. Αποκλεισμένη από τον κήπο της Εδέμ, η Λιλίθ ξαναεμφανίζεται δόλια, με τη μορφή του φιδιού, που παρακινεί την Εύα να γευτεί τον καρπό της Γνώσης. Η Λιλίθ διαλύει την αφέλεια του Αδάμ και της Εύας και τους κάνει να γνωρίσουν τη γυμνότητα τους!

Το γεφύρι της Άρτας η αλήθεια!

Πρόπερσι είχαμε παει διακοπές στην Πρέβεζα για ένα μήνα, μια μέρα λοιπόν αποφασίσαμε να πάμε να δούμε μια φίλη που μένει στην Άρτα. Πήγαμε για καφέ στο γεφύρι, και όπως ήταν αναμενόμενο συζητήσαμε και την ιστορία του. Μου είπε λοιπόν ότι στην πραγματικότητα οι κάτοικοι έχτιζαν την ήμερα το γεφύρι και το βράδυ το γκρέμιζαν οι ίδιοι για να μην περάσουν οι Τούρκοι. Ώσπου μια μέρα ένας Τούρκος έπιασε τον πρωτομάστορα και του είπε  ότι αν το γεφύρι δεν χτιζόταν σύντομα θα σκότωνε την γυναίκα του! Και έτσι τέλειωσε το γεφύρι! Αναρωτιέμαι πόσα ακόμα έχουμε μάθει λάθος γύρω από τα ιστορικά έπη και τραγούδια!

Κάστρο Π. Ράφτη

Δεν πρόκειται για κάποιο μεσαιωνικό κτίσμα για μάγισσες, δράκους και βασιλιάδες, αν και θα σε κάνει να νιώσεις έστω και για λίγο ότι βρίσκεσαι στο μεσαίωνα. Πρόκειται για ένα lounge - restaurant - καφέ - μπαρ διακοσμημένο με πανοπλίες, περίτεχνα και χειροποίητα έπιπλα αλλά και με και κάθε τι απαραίτητο ώστε να θυμίζει μεσαιωνικό φρούριο. Το πανέμορφο αυτό κτίσμα κατασκευαστικέ και διακοσμήθηκε το 1982 από τον Στέφανο Θανόπουλο στην καρδία του Π.Ραφτη.  Αυτό που το κάνει μοναδικό είναι η εντυπωσιακή εσωτερική του διακόσμηση και η σαγηνευτική θέα που κόβει την ανάσα!  Το κάστρο εδώ και 32 χρόνια αποτελεί πόλο έλξης για πολύ κόσμο που θέλει μια ρομαντική και μεσαιωνική βράδια έχοντας πιάτο όλο το Πόρτο Ράφτη!

CouchSurfing

Πριν από μερικά χρόνια είχα παει στην Φιλανδία, αρχικά για διακοπές άλλα τελικά έκατσα 2 χρόνια για δουλεία. Δεν ήξερα κανέναν εκεί και δεν ήταν εύκολο να γνωρίσω, επειδή σαν λαός δεν ανοίγονται εύκολα σε φίλιες με ξένους. Οταν υστέρα από λίγο καιρό συνάντησα μια Ελληνίδα εκεί, εκείνη μου σύστησε το CouchSurfing, έκανα πάρα πόλους φίλους μέσα από αυτό και με κάποιους εξ αυτόν μιλάμε ακόμα και σήμερα. Είναι ένα site όπου όχι μονό θα κάνετε καινούργιους φίλους, άλλα αν πάτε κάπου και δεν έχετε ένα χώρο για να κοιμηθείτε μπορείτε να βρείτε κάποιον να σας φιλοξενήσει! Επίσης κάνουν και πάρα πολύ ωραίες εκδηλώσεις για όσους θέλουν να κάνουν κάτι καινούριο ξεφεύγοντας λίγο από την ρουτίνα της καθημερινότητας.
 https://g.co/kgs/Bm3BVw